Świat burżuazji ("twierdza pięknych dzielnic") jedynie pozornie ma coś wspólnego z prawdziwą Francją, którą w rzeczywistości jedynie wykorzystuje dla własnych doraźnych celów.

W swojej interpretacji roli robotników Aragon idzie jeszcze dalej, określając świat pracy jako jedyny świat rzeczywisty i traktując wszystkie próby poszukiwania szczęścia poza nim (w stanie duchownym, poprzez sztukę, poprzez bogacenie się) jako ucieczkę od rzeczywistości.

Sposób przedstawiania miejsc Kontrast pomiędzy robotnikami i warstwą posiadającą jest główną osią analizy społecznej w utworze, zgodnie ze stylistyką socrealistyczną. W Pięknych dzielnicach szczególną techniką budowania takiej antytezy jest przedstawianie alternatywnych opisów miejsc z punktu widzenia przedstawicieli pracowników i właścicieli. Aragon zerwał tym samym z przedstawionym niegdyś w dziele Wieśniak paryski opisem stolicy Francji – niegdyś przedstawiany jako miejsce cudowne i umożliwiające wyjątkowe przeżycia, w Pięknych dzielnicach staje się głównym centrum francuskiego kapitalizmu, w którym koncentruje się niszcząca siła pieniądza.

Znaczenie utworu Sam Aragon w następujący sposób opisywał znaczenie Pięknych dzielnic dla swojej twórczości:

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Powieści Louisa Aragona Kategoria:Powieści z 1936