Byt nie może być redukowalny do rzeczywistości widzialnej (zmysłowej), ponieważ przekracza wszelkie formy przedmiotowego przedstawienia (représentation), ale i do pojęciowej. Innymi słowy – istnienie jednostkowe, które jest w stanie pomyśleć byt, musi partycypować w bycie. Klasyczne pytanie metafizyczne Leibniza – „dlaczego istnieje raczej coś niż nic?” – nie ma racji zastosowania, gdyż nie można pytać o rację bytu, skoro byt jest w tym pytaniu już zawarty i logicznie je wyprzedza. Byt jako całość istnieje poza czasem, w momencie współbieżnym z wiecznością, w taki sam sposób jak św. Augustyn relacjonował sposób istnienia Boga względem czasu, czyli w „wiecznym teraz” (l’éternel présent).
Z drugiej strony jednak, jeżeli myślenie jednostkowe może poznawać byt, musi wynikać to z homogeniczności natury myślenia i bytu (dwa przejawy jednego bytu, byt tożsamy z myśleniem). Tak więc byt myśli, jako akt danego podmiotu, jest tożsamy z bytem w najogólniejszym znaczeniu (z bytem, do którego myśl się odnosi), nawet jeżeli ten uważany jest za przedmiot tego aktu.