Obok inspiracji Kantem, Lavelle stosował metodę fenomenologiczną, a także wtrącił drobne wątki, charakterystyczne dla późniejszego egzystencjalizmu, lecz nie był zgodny z głównymi, zasadniczymi tezami egzystencjalistów.

„Przełom antypozytywistyczny” jaki od czasu Henriego Bergsona dokonywał się wśród części francuskich intelektualistów, wyznaczał zmianę punktu ciężkości dociekań filozoficznych, z perspektywy teoriopoznawczej na ontologiczną. Polegała ona na wyjściu poza obszar relacji dychotomicznej „podmiot-przedmiot” i na postawieniu pytania o możliwość sensu ludzkiego poznania (wiedzy), a w konsekwencji także sensu ludzkiego życia. Było to stawianie pytań, mających na celu doprowadzenie do poznania ostatecznej zasady wszechistnienia.

Lavelle, już w latach 20. XX w. (a nawet wcześniej), pierwszorzędną rolę w dociekaniach nad rzeczywistością przyznał ontologii. Według niego najważniejszym zadaniem filozofii jest konstytuowanie „znaczenia duchowego” fenomenów i własnego (osobowego) życia pośród nich. Nie dbał on jednocześnie o intelektualistyczno-poznawcze ambicje fenomenologii, koncentrując się zdecydowanie na duchowym utożsamianiu się z pełnią bytu – na stałym poczuciu obecności „całości” (absolutu).