Stanisław Wieroński (ur. 29 lipca 1883 w Żółkwi, zm. 19 listopada 1958 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys Syn Antoniego i Karoliny z Lipków. W 1902 ukończył naukę w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. Od sierpnia 1903 pełnił zawodową służbę wojskową w armii Austro-Węgier. Początkowo przydzielony do 11 pułku piechoty Obrony Krajowej stacjonującego w Jiczynie, w Czechach. W 1914 ukończył szkołę Korpusu Oficerów Sztabowych w Pradze.

I wojnę światową rozpoczął w stopniu porucznika jako dowódca kompanii, a następnie zastępca dowódcy batalionu. Walczył kolejno na froncie: serbskim, rosyjskim i włoskim. W 1917 znalazł się na froncie włoskim nad Isonzo w obozie w Medeazza. Za walki na tym odcinku frontu został uhonorowany najwyższym odznaczeniem nadawanym w c. i k. armii - Krzyżem Rycerskim Orderu Wojennego Marii Teresy (189. promocja z 27 czerwca 1922). W toku dalszej służby aż do końca wojny pozostawał na stanowisku referenta do spraw broni maszynowej w dowództwie 28 Dywizji Piechoty. Po zakończeniu działań wojennych znalazł się w niewoli włoskiej toteż do Wojska Polskiego wstąpił dopiero 15 marca 1919.