półpiętro miało być ukryte w północnej części skrzydła muzycznego. Łączone galerie miały również mieć większe okna niż w północnej części oraz wnęki z klasycznymi rzeźbami.
Jeśli wielka północna fasada (ok. 107 m) jest w palladiańskim stylu zdominowanym przez masywny sześciokolumnowy portyk (ilustracja z prawej), to blok południowy jest klasycznym projektem Roberta Adama. Podzielony jest on na trzy przęsła. Część centralna jest czterokolumnowym łukiem triumfalnym (wzorowanym na Łuku Konstantyna Wielkiego w Rzymie) zawierającym duże szklane drzwi frontowe, sięgające od rustykalnego parteru aż do podwójnych zewnętrznych kręconych schodów. Nad drzwiami na wysokości drugiego piętra znajdują się kamienne girlandy oraz wypukłe medaliony. Cztery korynckie kolumny zakończone są klasycznymi statuami. Cała centralna część fasady jest uwypuklona przez niską kopułę, widoczna jedynie z daleka. Środkową część okalają dwa identyczne skrzydła pięter, każde o szerokości trzech okien, z których te w piano nobile na pierwszym piętrze są najwyższe. Projekt tej fasady zrobiony przez Adama, zawiera ogromny „przepływ” i posiada delikatną, niemal kruchą jakość.