ukończył je w 1895.
Jako student był asystentem w klinice anatomii i histologii Philippa Stöhra (od maja do listopada 1893) i, w tym samym czasie, w Instytucie Badań Mózgu u Constantina von Monakowa. Pracował też jako asystent w klinice psychiatrycznej Augusta Forela (od lutego do maja 1895), u Marc-André Oliveta i Johannèsa Martina w Genewie (od stycznia 1895 do marca 1896). W 1897 roku wyjechał do St. Petersburga, tam zdał uzupełniające egzaminy maturalne z łaciny i greki i nostryfikował dyplom lekarski na Uniwersytecie w Kazaniu. Przez rok pracował w klinice neurologii i psychiatrii Akademii Medyko-Chirurgicznej w St. Petersburgu i doktoryzował się pod kierunkiem Władimira Biechtieriewa. Na zaproszenie nowego kierownika kliniki w Zurychu, Eugena Bleulera, wrócił do Szwajcarii i został we wrześniu 1898 pierwszym asystentem kliniki. Od kwietnia 1899 do stycznia 1900 był wicedyrektorem kliniki psychiatrycznej Uniwersytetu w Lozannie, kierowanej przez Alberta Mahaima. Od stycznia do grudnia 1900 roku pracował w klinice neurologicznej Salpêtrière, kierowanej wówczas przez Jules′a Déjerine′a.