W styczniu 1973 roku zespół pianisty, wsparty ww. chórkiem, zarejestrował swą debiutancką płytę długogrającą pt. Blues & Rock, po czym H. Zielińśką zastąpiła na stałe Teresa Głowacka. W 1973 roku grupa wystąpiła także w niemieckim programie telewizyjnym TV Rund. Przez kilka lat działalności wylansowała takie przeboje jak m.in.: Kominiarz Johnny, Gdybyś miał dwa życia, Ludzie, coś mi tutaj nie gra, Blues to zawsze blues jest (II nagroda w kategorii "Interpretacje" na XI KFPP Opole'73), Alabama, czy Ja to się cieszę byle czym. Przez Trio Bluesowe Wojciecha Skowrońskiego, jak i przez Blues & Rock przewinęli się: basiści: Kazimierz Plewiński i Andrzej Iskra; perkusiści: Andrzej Nackoski, Piotr Janton, Przemysław Lisiecki, a także Maciej Winiewicz, elektroakustyk, grający w zespole na harmonijce ustnej oraz instrumentach perkusyjnych. Obowiązki menedżera pełnił w latach 1972–1975 Maciej Dobrzyński (instrumenty perkusyjne)Wojciech Skowroński – Za jasną rzeką (KAMCD 66, 2022) info: książeczka do płyty. Latem 1973 roku do zespołu pianisty dołączył gitarzysta Edmund Klaus.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wojciech Skowroński · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.