Pocisk osiąga prędkość powyżej Ma 3.
W 1986 roku, w ramach wartego 100 mln funtów programu, Sea Dart otrzymał unowocześnioną zbliżeniową głowicę odłamkową, która zastąpiła dotychczasową głowice prętową. Pokładowe radary wskazywania celów 992Q zostały natomiast zastąpione trójwspółrzędnymi radarami typu 996, co przyspieszyło wyliczanie danych do strzelania.
W połowie 1982 roku BAe zaproponował, oparty na Sea Dart, nowy pocisk dalekiego zasięgu typu ziemia-powietrzne, noszący nazwę Guardian.
Zastosowanie Pociski Sea Dart znajdowały się tylko na uzbrojeniu niszczycieli Royal Navy typu 42 (Sheffield) oraz HMS „Bristol” typu 82, a także lotniskowców typu Invicible (do 1999 roku). Uzbrojone w nie były także dwa niszczyciele argentyńskiej odmiany typu 42 (Hercules).
System był stosowany bojowo podczas wojny o Falklandy w 1982 roku. Najskuteczniejszy niszczyciel HMS „Exeter” zestrzelił za jego pomocą cztery samoloty argentyńskie (dwa A-4C Skyhawk 30 maja, rozpoznawczy Learjet 35A 6 czerwca i bombowiec Canberra B Mk 62 13 czerwca). Przy tym, zestrzelenia samolotów A-4 miały miejsce poniżej oficjalnie uznawanej minimalnej wysokości przechwycenia, a pozostałe na wysokościach 12 tysięcy metrów.