Porfiriusz Skarbek-Ważyński (1730 lub 1732–1804) – chełmski biskup unicki (greckokatolicki) w latach 1790–1804, naczelnik Komisji Porządkowej Ziemi Chełmskiej, czyli szef lokalnej cywilnej władzy powstańczej w insurekcji kościuszkowskiej.
Życiorys Urodzony w 1732 r. (według niektórych dokumentów w 1730 r.) w rodzinie rzymskokatolickiej h. Abdank, syn sędziego oszmiańskiego Kazimierza i Wiktorii Wialbutówny (ród Skarbek-Ważyńskich miał włości do 1939 r. w Oszmiańskiem, obecnie na granicy litewsko-białoruskiej). W 1748 r. wstąpił do klasztoru bazylianów w Wilnie. Kształcił się w Kolegium Greckim w Rzymie. Oprócz języka polskiego znał łacinę, włoski i rosyjski.
Był igumenem bazyliańskiego klasztora w Buczaczu (prawdopodobnie w latach 1765–1767)Ihumeni klasztoru w Buczaczu (1712-1893).. Nauczyciel szkół bazyliańskich w Połocku i Buczaczu, rektor kolegium we Włodzimierzu. W latach 1782–1787 przełożony klasztoru w Żydaczowie. Dwukrotnie wybierany protoarchimandrytą (przełożonym generalnym) zakonu bazyliańskiego, sprawował ten urząd w latach 1772–1780 i 1788–1789. Od 1790 do śmierci greckokatolicki biskup chełmski.