W maju 1963 roku okazało się jednak, że wymowa Milczenia okazała się kontrowersyjna nawet dla PZPR. Artur Starewicz, szef Biura Prasowego Komitetu Centralnego partii, kwestionował zasadność skierowania filmu do dystrybucji. Przewidując wrogie reakcje widowni prowincjonalnej i ograniczony sukces komercyjny, Starewicz zalecał wyeksportowanie filmu poza granice kraju, na potrzeby obiegu festiwalowego. Zaorski, zgodnie z reakcją środowiska filmowców, nie był zadowolony z propozycji Starewicza i przekonał go do organizacji niewielkich seansów przedpremierowych w kraju. Milczenie po raz pierwszy zostało zaprezentowane widzom na Festiwalu Filmowym w Wenecji, a następnie we wrześniu 1963 roku weszło do polskich kin, ku niezadowoleniu Episkopatu Polski, który uznał film Kutza za przejaw obrażania uczuć religijnych. Reżyser jednak deklarował, że zamiast otwarcie atakować Kościół, film opowiada o tragicznym losie wyrzutków społecznych oraz o społeczeństwie nękanym przez wojnę, społeczną apatię i nietolerancję, zrodzone z traumy i wszechogarniającej przemocy. Kutz twierdził, że podczas gdy część widowni spodziewała się filmu antyklerykalnego, a katolicy mieli nadzieję, że nie zrani on ich uczuć, reżyser nie zadowolił żadnej ze stron.

Zobacz też Urząd (film 1969)

Przypisy