Natomiast kilkukondygnacyjny podział wnętrza, wyeksponowanie służek oraz innych elementów wertykalnych łączy się z recepcją wczesnej sztuki gotyckiej.
Od zewnątrz kościół sprawia wrażenie bardzo zwartej i kubicznej bryły. Niemalże w całości pozbawiona dekoracji rzeźbiarskiej architektura elewacji zewnętrznych ma liczne podziały za pomocą lizen, arkadowych fryzów, profilowanych blend oraz okien, co jest wyeksponowane przede wszystkim na zachodniej fasadzie. Wieże zachodnie są wielokondygnacyjne, flankują oś środkową z głównym portalem oraz dużą rozetą.
O plastyczności bryły budowli decyduje charakterystyczna dla katedry wielobarwna dekoracja malowanych ścian, co eksponuje jej strukturę architektoniczną. Kolorystyka elewacji oscyluje wokół bieli, nasyconych cynobrów, czerwieni, ochry, czerni i w mniejszym stopniu zieleni. Efekt ten jest rezultatem konserwacji świątyni w latach 1968 do 1972, która była konsekwencją odkrycia fragmentów oryginalnej późnoromańskiej dekoracji, zamalowanej podczas wcześniejszej konserwacji w latach 1872–1873.