Oboje pisali do prasy. Teksty Ludmiły ukazały się m.in. w Ku Wolnej Polsce i Gazecie Polskiej, w dwutygodniku polityczno-literackim W Drodze i w magazynie powieściowym Braterstwo broni. Jej opowiadania: Czarna ziemia i Strzelec-filozof zamieszczono w wyborze literatury wojennej Naród w walce pod red. Łukasza Kurdybachy. Do antologii Bohaterska Warszawa wydanej w Tel Awiwie włączono jej wiersz pt. Kobietom Warszawy.
W 1948 r. – po wybuchu wojny żydowsko-arabskiej – wyjechali do Libanu. W Bejrucie Władysław włączył się w prace naukowo-badawcze Instytutu Polskiego, których wyniki referowano w Tece Bejruckiej. Na jej łamach ukazały się jego Polonica bibliograficzne indyjskie: z lat 1942-1948 i szkic monograficzny Beduini Południowej Palestyny. Trudno jest natomiast cokolwiek powiedzieć na temat aktywności Ludmiły w tym okresie. W 1950 r. przybyli do Australii, gdzie Ludmiła bez większego szczęścia zaczęła ubiegać się o pracę m.in. w ZOO w South Perth. Musiała zadowolić się myciem probówek w laboratorium. W 1951 r. zadebiutowała w australijskim tygodniku The Western Mail opowiadaniem Catherine. Antypody stały się tematem cyklu jej artykułów do monachijskiego Słowa Katolickiego, które napisała na prośbę rektora Polskiej Misji Katolickiej w Australii, ks. Witolda Dzięcioła, a przed wizytą w 1958 r.