Ludomir Franciszek Dymitrowicz (ur. 14 sierpnia 1844 w Jędrzejowie, zm. w listopadzie 1923 w WarszawieMelbechowska-Luty A., 1975: Dymitrowicz Ludomir Franciszek. W: Maurin-Białostocka J. i in.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, tom II. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki, strona 140) – polski rysownik, ilustrator oraz malarz.
Ogólną edukację szkolną zdobył w Pińczowie, a z podstawami malowania zaczął zapoznawać go malarz Antoni Pyzowski, którego był wnukiem. Naukę przerwał wybuch powstania styczniowego, do którego Ludomir przystąpił. Od 1864 mieszkał w Warszawie ucząc się malarstwa i rysunku u Juliusza Kossaka, Marcin Zaleskiego oraz Wojciecha Gersona. Od 1865 r. zaczął pracować jako ilustrator czasopism. Zajmował się tym aż do roku 1883. Jego prace ukazywały się w warszawskich tygodnikach: Biesiada Literacka, Kłosy, Tygodnik Illustrowany oraz Tygodnik Powszechny. W 1870 zatrudnił się jako kreślarz w Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, a w 1892Melbechowska-Luty 1975, str. 140, 141 został kierownikiem artystycznym tzw. sal kopii przy Muzeum Rzemieślniczym w Warszawie. Usiłował podnieść artystycznie pracę rzemieślników przez odpowiednie ich wykształcenieWielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna "Gutenberga", t. IV, Kraków, 1928-1934..