Sefardyjczycy i Orientalne Społeczności (hebr.: ספרדים ועדות מזרח, Sfaradim VeEdot Mizrah) – izraelska partia polityczna, jedna z poprzedniczek Likudu.

Historia thumb|150px|Bechor-Szalom Szitrit (1895−1967), jeden z liderów partii Partia o nazwie Sefardyjczycy i Orientalne Społeczności reprezentowała Żydów sefardyjskich i orientalnych, którzy zamieszkiwali Palestynę jeszcze przed ogłoszeniem niepodległości Izraela. Ugrupowanie wchodziło w skład prowizorycznego rządu w latach 1948−1949.

Pod pełną nazwą „Lista Narodowej Jedności Sefardyjczyków i Społeczności Orientalnych”, partia uzyskała 3,5% głosów, co dało jej 4 miejsca w Knesecie w wyniku wyborów w 1949 roku. Ugrupowanie było reprezentowane w izbie przez deputowanych: Moszego Ben–Ammiego, Elijjahu Eljaszara, Awrahama Elmalicha i Bechora-Szaloma Szitrita. Partia ta weszła w skład rządu Dawida Ben Guriona, lidera Mapai, a Sheetrit został ministrem policji.

Przed wyborami w 1951 roku ugrupowanie zmieniło nazwę, na „Lista Sefardyjczyków i Społeczności Orientalnych, Wiekowych i Imigrantów”. Partia straciła połowię miejsc w izbie, w porównaniu z poprzednimi wyborami, uzyskując jedynie 1,8% głosów, co dało jej tylko dwóch deputowanych. Swe miejsce w Knesecie zachował Eliashar, drugie miejsce obsadził Binjamin Sason.