W 1796 Dumas wstąpił do armii Napoleona i służył pod rozkazami Messeny w kampanii włoskiej, w której zyskał sławę niemalże bohatera, a wrogowie nazwali go Czarnym Diabłem. W czasie kampanii egipskiej, gdzie został dowódcą jazdy, popadł w konflikt z Napoleonem, otwarcie krytykując sposób prowadzenia przez niego kampanii. Pod koniec kampanii udał się na urlop we Francji, lecz w czasie podróży przez Włochy został uwięziony w Taranto, a z więzienia uwolnił go dopiero pokój z 1801.
Chory na raka Dumas udał się w rodzinne strony. Przeniesiony w stan spoczynku zmarł w 1806 roku.
Bibliografia Encyklopedya Powszechna Kieszonkowa, zeszyt X, nakład druk i własność Noskowskiego, Warszawa 1888
Kategoria:Francuscy generałowie Kategoria:Uczestnicy francuskich wojen rewolucyjnych Kategoria:Urodzeni w 1762 Kategoria:Zmarli w 1806 Kategoria:Nazwiska zapisane na Łuku Triumfalnym w Paryżu