Medal Narodów Wschodnich, właśc. Odznaka Waleczności i Zasługi dla Narodów Wschodnich (niem. Ostvolkmedaille, właśc. Tapferkeits- und Verdienstauszeichnung für Angehörige der Ostvölker, ros. Медаль для восточных народов) – niemieckie odznaczenie przeznaczone dla przedstawicieli narodów ZSRR współpracujących z Niemcami podczas II wojny światowej.
Historia Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., kilkaset tysięcy jeńców wojennych i cywili z różnych narodów zamieszkujących Związek Radziecki podjęło kolaborację z Niemcami. Wielu z nich służyło w wojskowych formacjach zbrojnych w ramach armii niemieckiej. Początkowo Niemcy odznaczali ich swoimi odznaczeniami wojskowymi lub przyznawali im nagrody niemające oficjalnego statusu. Jednakże dyrektywą Oberkommando der Wehrmacht z lutego 1942 r. taka praktyka została zakazana. W tej sytuacji 14 lipca tego roku został ustanowiony Medal Narodów Wschodnich. Prawo nadawania go przysługiwało Ministrowi ds. Okupowanych Terytoriów Wschodnich i Generałowi-Inspektorowi Wschodnich Wojsk. Medal mogli otrzymywać żołnierze kolaboracyjnych „wschodnich” formacji policyjnych i wojskowych, cywilni członkowie niemieckiej administracji okupacyjnej, a także ochotnicy różnego rodzaju służący w niemieckiej armii. Od maja 1943 r.