Podobnie odnoszono się do kar mutylacyjnych czy wygnania.
Za najskuteczniejszy sposób oddziaływania na przestępcę przedstawiciele szkoły humanitarnej uznawali karę pozbawienia wolności, zwłaszcza jeśli była połączona z obowiązkiem pracy. Beccaria pisał: Nie surowość, lecz długotrwałość kary wywiera największe wrażenie na duszę człowieka.
Tortury zarówno psychiczne jak i fizyczne, uznawano za nieludzkie, jako że były wykonywane na człowieku w trakcie postępowania, a więc jeszcze niewinnym; tortury naruszają zarówno ciało człowieka jak i jego godność.
Pojawia się zasada domniemania niewinności oraz prawo do kłamstwa we własnej obronie. Przestępca ma prawo do obrony tak materialnej (dowody, przesłuchania), jak i formalnej (prawo do adwokata).
Humanitaryzm w Polsce thumb|Hugo Kołłątaj
Idee humanitaryzmu dosyć łatwo przyjęły się w Polsce. Prawo ziemskie stosowane ówcześnie przez szlachtę było łagodne (np. szlachcica posiadającego ziemię nie można było aresztować bez wyroku sądowego), a dla mieszczan okrutne, albowiem wymiar sprawiedliwości opierał się o Carolinę. Do ważnych postaci humanitaryzmu polskiego należeli: Teodor Ostrowski (autor dwutomowego podręcznika prawa polskiego, gdzie dał wyraz poglądów humanitarnych), Józef Januszewicz (pierwszy profesor prawa ojczystego w Polsce), Hugo Kołłątaj, Sebastian Jan Kanty Czochron.
Bibliografia
Kategoria:Historia prawa Kategoria:Doktryny filozoficznoprawne