Eskadry Krążowników Liniowych (1st Battlecruiser Squadron) wiceadmirała Davida Beatty'ego w składzie: „Lion” (okręt flagowy), „Queen Mary”, „Tiger” i „New Zealand” oraz 2. Eskadry Pancerników (ang.: 2nd Battle Squadron) wiceadmirała George'a Warrendera w składzie sześciu nowoczesnych drednotów: „King George V” (okręt flagowy), „Ajax”, „Centurion”, „Orion”, „Monarch” i „Conqueror”. Ich osłonę stanowiła 2. Eskadra Krążowników Lekkich komodora Williama Goodenougha i dwa dywizjony niszczycieli. Ponadto w morze wyszły zespoły komodora Reginalda Tyrwhitta i okręty podwodne komodora Rogera Keyesa, które miały zająć stanowiska w okolicy Terschellingu oraz 3. Eskadra Krążowników kontradmirała Williama Pakenhama z Rosyth. Według planu miały one spotkać się w rejonie Dogger Bank aby przeciąć drogę powracającym do baz niemieckim okrętom.
16 grudnia o godzinie 5.15 rano jeden z brytyjskich niszczycieli, „Lynx”, nawiązał kontakt wzrokowy z płynącym w eskorcie sił głównych Hochseeflotte niszczycielem V 155. Wkrótce dołączyły do niego dwa dalsze niszczyciele: V 158 i V 160 oraz krążownik lekki „Hamburg”. Doprowadziło to w efekcie do starcia sił lekkich, w którym od ognia niemieckich dział ucierpiały poza „Lynxem” także „Ambuscade” i „Hardy”.