Chwalibog, Falibog, Chwaliboż, Faliboż – staropolskie imię męskie, złożone z członu Chwali- („chwalić, sławić, dziękować”) i -bog („Bóg”, ale pierwotnie „los, dola, szczęście”). Prawdopodobnie oznaczało „tego, który sławi szczęście”, późn. „tego, który sławi Boga”. Po raz pierwszy zanotowane w formie Chwalibog w 1258 roku, a w formie Falibog — ok. 1265 r. (Faliboż — 1239 r.)W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych, T. 1 z. 2, (Bierzec(s)ski—Ciema), Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1966.
Forma Falibog powstała w wyniku uproszczenia się grupy chw w f, które zaszło na Śląsku, w Małopolsce i na Mazowszu w polszczyźnie epoki przedpiśmiennejB. Walczak, Zarys dziejów języka polskiego, Wrocław 1999, wyd. II poprawione, str. 45. Natomiast pisownia z końcowym -ż być może jest zapisem imienia zdrobniałego, uformowanego przy użyciu przyrostka -jь, pod wpływem którego wygłosowe -g przeszło w -ż. Przyrostek ów może także oznaczać przynależność („należący do Chwaliboga, Faliboga”)M. Malcówna, Staropolskie imiona dwuczłonowe męskie z przyrostkami zdrabniającymi, [w:] Onomastica r. VII, Wrocław 1961.