Skupiał się także na szerzeniu wiedzy na temat Parakleta, jak określił Ducha Świętego Jezus w Ewangelii Jana. Około 213 roku Tertulian odszedł z Kościoła, a po kilku latach także z sekty montanistów, by założyć własną wspólnotę – tertulianistów. Zmarł w Kartaginie między 230 a 240 rokiem.
Nauczanie Tertulian odrzucił próby uzgodnienia objawienia i wiedzy rozumowej i położył nacisk na przeciwieństwo między chrześcijaństwem a kulturą świecką. Usiłował wykazać, że wiedza rozumowa jest bezużyteczna, gdyż prawda i bez niej jest znana, będąc objawiona i przekazana w Piśmie Świętym; jest niemożliwa, gdyż prawda przekracza rozum; jest szkodliwa, gdyż prowadzi do błędnych nauk i zguby moralnej.
Według Tertuliana prawda chrześcijańska jest jedyną potrzebną i osiągalną prawdą, a dostęp do niej uzyskuje się nie rozumem, ale wiarą. Stąd wywodziła się formuła Tertuliana, zawarta w dziele De Carne Christi (O Ciele Chrystusa):
Zdanie to stało się źródłem popularnego powiedzenia „wierzę, ponieważ to absurd” (credo, quia absurdum), którego autorstwo stąd można pośrednio przypisać Tertulianowi.
Inne jego znane twierdzenia to: „Krew męczenników jest nasieniem chrześcijan” (łac. Semen est sanguis christianorum) zapisane w słynnej apologii Apologeticum 50, 13 (PL 1, 603).