republikanie masowo wyciągnęli czerwone sztandary, które miały odtąd zastąpić trójkolorowe jako symbol buntuMaurice Dommanget, Histoire du drapeau rouge. Des origines à la guerre de 1939, Paris 1967., natomiast eskortujący trumnę dragoni rozpoczęli szarżę w kierunku tłumu. Republikanie rozbiegli się po ulicach, nawołując do broniGillette Ziegler, Paris et ses révolutions, Paris 1966..
Na ulicach zaczęły wyrastać barykady. Wojsko i Gwardia Narodowa, zdezorientowane, w pierwszej chwili nie reagowały. Według Louisa Blanca w ciągu następnych trzech godzin łupem powstańców padły: Plac Królewski, Arsenał (co pozwoliło na względnie dobre, w porównaniu z późniejszymi powstaniami paryskimi, zaopatrzenie w broń), fabryka broni na ul. Pasteur, prochownia de la Gare i plac Maubert, a przede wszystkim dzielnica Św. Dionizego. Centrum buntu usytuowało się właśnie w przeludnionych dzielnicach centralnych (Les Halles), gdzie labirynt wąskich średniowiecznych uliczek stworzył idealne miejsce do budowy barykad. W ten sposób w rękach insurgentów była jedna trzecia miastaLouis Blanc, Histoire de dix ans, Paris 1841..