Wywiad ten zdaje sprawę z konfliktu między dwoma koncepcjami literatury obozowej; Langfus zarzuca Rawiczowi wykorzystywanie tematu bolesnego dla całego pokolenia w celach wyłącznie literackich, na co Rawicz odpowiada określając okres wojenny jako epokę „całkowicie normalną”, odzwierciedlającą byt ludzki w stanie czystym; wojna, twierdzi Rawicz, „stanowi dla mnie jeden z dowodów na istnienie Boga”. Według Elie Wiesela Rawicz był osobą obdarzoną czarnym humoremElie Wiesel, "Three Suicides", in And the Sea is Never Full, Knopf, 1999..
Popełnił samobójstwo w 1982 roku, po śmierci swojej żony.
Przypisy
Bibliografia Krew nieba, tł. Andrzej Socha, Wydawnictwo Krakowskie, 2003 (Le sang du ciel, Paris, Gallimard, 1961). Sangue dal cielo, tr. e introduzione di Guia Risari, Giuntina 2006 (Le sang du ciel, Paris, Gallimard, 1961). Bloc-notes d'un contre-révolutionnaire, ou la Gueule de bois, Gallimard, 1969. Un ciel de sang et de cendres : Piotr Rawicz et la solitude du témoin, Editions Kimé, Paris, 2013.
Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz Kategoria:Więźniowie KZ-Außenlager Leitmeritz Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady