Zawarty układ nie przebiegał bez nieporozumień. W 1879 prawie nastąpiło jego zerwanie, gdy po wojnie rosyjsko-tureckiej car Aleksander II zaprotestował, twierdząc, że we wszystkich ważnych kwestiach Niemcy stają po stronie Austro-Węgier. Bismarck, który w tym czasie przewodził polityce zagranicznej Niemiec, zaistniałą sytuację chciał wykorzystać jako pretekst do dokonania zmiany konfiguracji sojuszy, osłabienia związku z Rosją i zbliżenia się do Austrii. Aleksander II próbując ratować sytuację spotkał się z cesarzem Wilhelmem I 3-4 września 1879 w AleksandrowieR. Stodolny, Zjazd cesarzy: Aleksandra II i Wilhelma I w Aleksandrowie (3-4 września 1879 r.), [w:] tegoż, Od Aleksandrowa do Aleksandrowa Kujawskiego, Iwonicz-Zdrój 2015, s. 135-157.. Kryzys wyglądał na zażegnany, jednakże pozycja Bismarcka była tak silna, że przekonał swojego władcę, że nie można dłużej ufać Rosji. 7 października 1879 Niemcy zawarły tajny pakt z Austro-Węgrami (dwuprzymierze), w którym oba kraje zobowiązały się pomóc sobie w przypadku ataku ze strony Rosji. Rosjanie dowiedzieli się przypadkiem o istnieniu paktu dopiero około dziewięć lat później.