Jan Józef Dutkiewicz (ur. 8 grudnia 1818 w Chociszewie, na Pałukach, zm. 10 lutego 1902 w Inowrocławiu) – malarz.
Syn Kazimierza Dutkiewicza i Magdaleny z Ziółkowskich. Pierwsze nauki odebrał w gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. W 19. roku życia podążył do Berlina, gdzie przyjęty do Akademii Sztuk Pięknych, rozpoczął studia w dziale malarstwa pod kierunkiem prof. Heinricha Dählinga. Po kilkuletnich studiach w Berlinie udał się do Monachium (w XI 1842 r. zgłosił się do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium - klasa: malarstwo), a następnie do Rzymu, gdzie przyjaźnił się ze starszym o lat 10 Romanem Postempskim. W tym czasie powstał szereg obrazów Dutkiewicza, które zadecydowały o zamiłowaniu artysty do portretu. Dutkiewicz malował z modeli. mały|Romuald Chojnacki, Portret zbiorowy kolonii polskiej w Rzymie, olej na tekturze, 1844 Artysta został przedstawiony na obrazie Romualda Chojnackiego Portret zbiorowy kolonii polskiej w Rzymie, stworzonym w 1844 roku. Malarz ukazany tam został w towarzystwie innych twórców przebywających wówczas nad Tybrem i zgrupowanych w środowisku, spotykającym się między innymi w pracowni Cypriana Kamila Norwida przy via Sistina.