transformację Lorentza), uważali je jednak za czysto matematyczny wybieg lub, co najwyżej, szczególną właściwość pola elektromagnetycznego, co wydawało się odróżniać pole od ciał masywnych, których ruch opisywać miało nadal przekształcenie Galileusza.
W 1905 Albert Einstein zbadał konsekwencje transformacji Lorentza, uznając ją już nie za wybieg matematyczny, a za opis rzeczywistych praw fizyki, dotyczących nie tylko pola elektromagnetycznego, ale także poruszających się ciał i tworząc szczególną teorię względności – fundament mechaniki relatywistycznej.
Zgodnie ze szczególną teorią względności, każdy obiekt fizyczny (zarówno ciało, jak i kwant polaE.F. Taylor, J.A. Wheeler, Fizyka czasoprzestrzeni, PWN, 1975, s. 174.), posiada pęd i energię, związane zależnością:
gdzie – energia spoczynkowa (energia w układzie odniesienia, w którym pęd obiektu jest zerowy).
Energia spoczynkowa jest powiązana z masą obiektu zależnością:
gdzie oznacza masę spoczynkową.
Obiekt fizyczny o niezerowej masie spoczynkowej to ciało fizyczne.