Wiktor Aleksandrowicz Łarionow, ros. Виктор Александрович Ларионов (ur. 13 lipca 1897 w Sankt Petersburgu, ) – rosyjski wojskowy (kapitan), emigracyjny publicysta i działacz wojskowy, oficer do specjalnych poruczeń przy głównym zarządzie organizacyjnym Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
W 1916 ukończył gimnazjum w Sankt Petersburgu, do maja 1917 służył w jednostce szkolnej marynarki wojennej, zaś od czerwca 1917 r. uczył się w konstantinowskiej szkole artyleryjskiej. W listopadzie tego roku wstąpił do wojsk białych. Służył w junkierskiej baterii artylerii, od 12 lutego 1918 jako młodszy oficer. Walczył na Kubaniu w szeregach 1 oficerskiej baterii artylerii, od 21 marca 1919 – 1 lekkim dywizjonie artylerii, a następnie markowskiej brygadzie artylerii; dwa razy był ciężko ranny. W październiku 1920 awansował do stopnia kapitana. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu w listopadzie tego roku, zamieszkał na emigracji. Został członkiem Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS). Od 1927 mieszkał we Francji. Na początku czerwca tego roku uczestniczył w terrorystycznej akcji w Leningradzie, polegającej na wysadzeniu ładunku wybuchowego w klubie partyjnym, w rezultacie czego zostało rannych 40 robotników.