Pogotowie Bojowe Polskiej Partii Socjalistycznej (Pogotowie Bojowe PPS, PB PPS) – konspiracyjna organizacja zbrojna Polskiej Partii Socjalistycznej, działająca na terytorium Królestwa Polskiego w latach 1917–1918 pod okupacją niemiecką i austriacką; znana publicznie jako Samoobrona Robotnicza.

Tło historyczne

300px|thumb|right W sierpniu 1915 terytorium Królestwa Polskiego zostało zajęte przez wojska niemieckie i austriackie. Oddział Lotny Wojsk Polskich przestał istnieć. Znaczna część jego członków wstąpiła do I Brygady Legionów, a PPS przeszła do działalności półlegalnej. Na początku 1917 r. Tadeusz Szturm de Sztrem powrócił z wojska do Warszawy i nawiązał ponownie kontakt z Tomaszem Arciszewskim. Poinformował go o magazynowaniu broni i amunicji od 1915 roku i zaproponował utworzenie organizacji bojowej PPS. Arciszewski przekazał pomysł Centralnemu Komitetowi Robotniczemu PPS (CKR PPS). Kierownictwo PPS kategorycznie sprzeciwiło się tworzeniu własnej organizacji bojowej.

Nasilanie się represji szczególnie okupanta niemieckiego, powstanie Tymczasowej Rady Stanu (TRS), podporządkowanie jej od 17 stycznia 1917 r. Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) i obawy, jakie miało kierownictwo PPS, że Józef Piłsudski zgodzi się na ujawnienie POW spowodowały wyjście PPS z TRS.