Z rozwojem organizacji terenowych część członków Pogotowia występowała z POW. Powoli narastały także konflikty z niektórymi komendantami okręgowymi POW.
Ukonstytuowanie się Pogotowia Bojowego Formalnie Pogotowie Bojowe zostało powołane na Konferencji Partyjnej PPS w Piotrkowie w końcu grudnia 1917 r. Zaraz po konferencji odbyło się posiedzenie Centralnego Wydziału Pogotowia z udziałem przedstawicieli okręgów. Centralny Wydział Pogotowia Bojowego (będący jego władzą naczelną) ukonstytuował się w następującym składzie: Tomasz Arciszewski, Józef Kobiałko, Józef Korczak, Stanisław Jarecki, Tadeusz Szturm de Sztrem, Bronisław Ziemięcki.
Nieco później do Wydziału dołączyli Wacław Fabierkiewicz, Ignacy Szczepaniak, Marian Malinowski, Mieczysław Mańkowski w sierpniu 1918 r., Czesław Świrski w sierpniu 1918 r.
Struktura Pogotowia Bojowego Po ukonstytuowaniu Centralnego Wydziału Pogotowia struktura Pogotowia Bojowego była następująca: Centralny Wydział Pogotowia Bojowego – przewodniczący T. ArciszewskiWedług Tadeusza Hołówko faktyczne kierownictwo sprawował Józef Korczak i członkowie wymienieni powyżej. Sztab bojowy (kierownik Józef Korczak) – odpowiedzialny za przygotowywanie i przeprowadzanie akcji bojowych.