thumb|240px|Obwieszczenie informujące o egzekucji 50 Polaków na mocy wyroku wydanego 29 kwietnia 1944 przez policyjny sąd doraźny dla dystryktu warszawskiego
Standgericht (pol. sąd doraźny) – nazistowski sąd działający w okresie II wojny światowej na zajętych przez III Rzeszę terytoriach II Rzeczypospolitej. Sąd doraźny, wraz z niemieckim systemem sądownictwa specjalnego wykorzystywany był do terroru i eksterminacji w czasie niemieckiej agresji na Polskę we wrześniu 1939, oraz w latach okupacji niemieckiej ziem polskich (1939–1945).
Sąd doraźny w czasie agresji Niemiec na Polskę W czasie kampanii wrześniowej roku 1939, głównodowodzący Wehrmachtu generał Walther von Brauchitsch wprowadził rozporządzeniem z dnia 12 września 1939 wojskowe sądy doraźne (niem. Standgerichte) oraz wojenne sądy polowe (niem. Feldskriegsgerichte). W kolejnym uzupełniającym rozporządzeniu, z dnia 21 września 1939 von Brauchitsch wprowadził również policyjne sądy doraźne (niem. Polizeistandgerichte). Wojskowe sądy doraźne rozpatrywały sprawy o posiadanie broni i wystąpienia skierowane przeciwko niemieckiej armii.