Wieża Saint Jacques le Majeur (św. Jakuba Starszego) w Paryżu – wieża kościelna z dzwonnicą, ostatni zachowany fragment gotyckiego kościoła Św. Jakuba, na prawym brzegu Sekwany, w 4. okręgu paryskim.
Historia Kościół Saint-Jacques został wzniesiony w X wieku przy drodze należącej do znanego szlaku pielgrzymkowego św. Jakuba, wiodącego do Santiago de Compostela. Zasadniczą przebudowę przeszedł na początku XV wieku. Została ona sfinansowana przez cech rzeźników, którzy zamieszkiwali najbliższą okolicę. Od tej pory obiekt funkcjonował w opinii publicznej jako Saint-Jacques de la Boucherie – św. Jakub od rzeźników. Znanym dobroczyńcą kościoła był także Nicolas Flamel, który został pochowany pod jego podłogą, jednak grób nie zachował się do naszych czasów.
W XVI wieku do kościoła została dobudowana dzwonnica, która jako jedyna zachowała się do naszych czasów. Reszta kościoła została w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej znacjonalizowana, a następnie rozebrana. Obiekt stał porzucony, w kiepskim stanie technicznym, aż do 1836, kiedy władze Paryża sfinansowały remont budynku, by mógł stać się ozdobą pierwszego w mieście publicznego parku. Na szczycie wieży umieszczono figurę jej patrona.