Yrjö Jooseppi Wichmann (ur. 8 września 1868 w Limince, zm. 5 maja 1932 w Helsinkach) – językoznawca fiński, zasłużony głównie dla poznania języków permskich, języka czeremiskiego (inaczej: maryjskiego) i dialektu csángó języka węgierskiego.
Na pierwszą wyprawę badawczą do Wotiaków (dziś zwanych często Udmurtami) został wysłany jeszcze jako student w czerwcu 1891 r. przez Société Finno-Ougrienne. Wyprawa trwała około roku i Wichmann przywiózł z niej zbiór 55 bajek, 560 pieśni, 40 modlitw, 440 zagadek, ok. 100 przysłów i zaklęć, a także rękopis sporządzonego przez dwóch miejscowych nauczycieli słownika jednego z dialektów wotiackich. W lecie 1894 r. wyruszył do Wotiaków po raz drugi. W 1897 r. opublikował swój doktorat o historii wokalizmu pierwszej sylaby w języku wotiackim (udmurckim).
Jednocześnie prowadził badania nad językiem zyriańskim (komi), którego znajomość mógł pogłębić jeszcze w Finlandii dzięki młodemu Zyrianinowi, który odbywał służbę wojskową w Petersburgu, skąd został na prośbę Société odkomenderowany do Helsinek, żeby służyć Wichmannowi pomocą jako native speaker. We wrześniu 1901 r. Wichmann wyruszył za pieniądze Uniwersytetu Helsińskiego, którego profesorem został dopiero co w tym roku mianowany, na wyprawę naukową do Zyrianów, z której powrócił po roku.