Cała zlewnia jest w znacznym stopniu przekształcona przez działalność gospodarczą, a szczególnie jest to widoczne na obszarach rolniczych, gdzie występują rozległe systemy melioracyjne. Mniej przekształcona pod tym względem jest część moreny czołowej, gdzie dominuje spływ naturalnymi dolinami, jak i część południowo-zachodnia zlewni, gdzie dominują kompleksy leśne, niewykorzystywane rolniczo.
Cieki obszaru zlewni charakteryzują się śnieżno – deszczowym reżimem zasilania z jednym w zasadzie długotrwałym stanem wysokim na wiosnę, będącym efektem roztopów i powolnym następnie obniżeniem się stanów aż do jesieni. Niekiedy w następstwie intensywnych i długotrwałych opadów w miesiącach letnich ma miejsce drugorzędna kulminacja. Maksima przypadają na miesiące II – III, a stany niżówkowe rozpoczynają się w czerwcu, osiągając swoje minima w VI – VIII. Od października, w efekcie spadku intensywności parowania, stany wody w ciekach wykazują tendencję wzrostową. Jednak w sezonie zimowym, w wyniku długotrwałego utrzymywania się temperatur ujemnych powietrza mogą pojawić się długotrwałe i głębokie niżówki. W tym też okresie, z reguły pojawiają się na rzekach zjawiska lodowe. Ich przeciętny termin wystąpienia przypada na okres od 11 do 20 grudnia, natomiast zanikają od 11 do 20 marca. Średni czas ich trwania wynosi od 31 do 60 dni.