200px|left|thumb|Galeazzo II Visconti Galeazzo II Visconti (ur. ok. 1320, zm. 4 sierpnia 1378 w Pavii) – senior Pavii, Como, Novary, Vercelli, Asti, Alby, Tortony, Alessandrii i Vigevano, oraz współwładca Mediolanu razem z braćmi Matteo II i Bernabò.
Życiorys 150px|right|thumb|Herb rodziny Viscontich Był synem Stefano Viscontiego i Walentyny Doria. W 1343 odbył pielgrzymkę do Jerozolimy. W 1345 został wygnany z Mediolanu przez swego stryja Luchino Viscontiego, ale wkrótce został wezwany przez arcybiskupa Giovanniego, który zaczął sprawować samodzielnie rządy w Mediolanie po śmierci brata. Giovanni ustanowił go gubernatorem Bolonii. W 1350 ożenił się z Bianką Sabaudzką. Sześć lat później walczył przeciwko Estensi i Gonzagom, mając jako dowódcę swych wojsk Pandolfo Malatestę. Tego samego roku w bitwie pod Casorate zwyciężywszy wojska cesarskie Karola IV dowodzone przez Markwalda von Raudeck, rozszerzył strefę swoich wpływów. Po śmierci brata Matteo II dzielił z bratem Bernabò władzę w państwie, zarządzając całą częścią zachodnią.