Order Korony ŻelaznejOrder Korony Żelaznej, [w:] „Nowy leksykon PWN”. Warszawa: PWN, 1998, s. 845. () – order zasługi Cesarstwa Austrii (później Austro-Węgier) nadawany w latach 1816–1918, przejęty w 1815 wraz z Lombardią po upadku napoleońskiego Królestwa Włoch
Historia thumb|left|180px|Żelazna korona Order został ustanowiony pod francuską nazwą Ordre Royal de la Couronne de Fer dnia 5 czerwca 1805 roku przez Napoleona I, który po wyborze na króla Italii koronował się w Mediolanie 26 maja 1805. Po przyłączeniu Lombardo-Wenecji do Cesarstwa Austrii cesarz Franciszek I odnowił order, przejęty już w 1815, w dniu swych urodzin (12 lutego 1816) pod nową niemiecką nazwą Orden der Eisernen Krone.
W statutach zachowano trzy klasy: I Klasa (nosicieli wielkiego krzyża, najwyżej 20), II Klasa (komandorów, najwyżej 30), III Klasa (kawalerów, najwyżej 50), przepisów statutowych nie przestrzegano jednak, gdyż do roku 1856 dokonano już przez 40 lat ok. 2 tys. nadań. Kobiety orderu otrzymać nie mogły.