Istotne miejsce w repertuarze Drewnowskiego zajęła twórczość Domenica Scarlattiego. Nagranie dwunastu sonat tego kompozytora w 1975 przyniosło mu znaczący sukces w kraju i za granicą. Po wysłuchaniu tego nagrania w nowojorskiej rozgłośni radiowej Leonard Bernstein zaprosił Drewnowskiego do występów w Tanglewood z Bostońską Orkiestrą Symfoniczną.
W 1977 w Paryżu Drewnowski pracował z Aleksandrem Tansmanem nad jego II Koncertem fortepianowym. Utwór miał swoją polską premierę 16 grudnia 1977 z udziałem pianisty i Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Pedro Ignacio Calderóna.
W 1985 wystąpił na festiwalu w Tanglewood z Bostońską Orkiestrą Symfoniczną. Wykonał tam I Koncert fortepianowy Johannesa Brahmsa.
We wrześniu 1989 wziął udział w uroczystym koncercie w Warszawie, zorganizowanym z okazji 50. rocznicy wybuchu II wojny światowej. W wydarzeniu uczestniczyli również Leonard Bernstein, Barbara Hendricks, Hermann Prey i Liv Ullmann. Koncert był transmitowany przez stacje telewizyjne w wielu krajach.
23 września 1991, kilka dni przed śmiercią kompozytora, Drewnowski wykonał koncert fortepianowy Stefana Kisielewskiego z Filharmonią Śląską pod dyrekcją Jerzego Swobody podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.