Ciepło przenoszone jest tu, podobnie jak prawdopodobnie w całym płaszczu, na drodze konwekcji, czyli zsynchronizowanego unoszenia się materiału cieplejszego i opadania chłodniejszego.
Można więc wyobrazić sobie, że kry litosferyczne unoszą się na plastycznym materiale astenosfery jak tafle lodu na powierzchni oceanu. Potwierdzeniem tej intuicji jest zaobserwowane zjawisko izostazji, czyli dążenia bloku litosfery do osiągnięcia równowagi w reakcji na zmianę ciężaru. Pod wpływem zwiększonego obciążenia (np. postępującego lodowca) płyta zanurza się głębiej w astenosferę, zaś po uwolnieniu jej od ciężaru (np. ustąpienia lądolodu) powoli, w sposób wahadłowy wraca do poprzedniego poziomu. Zjawisko takie precyzyjnie zmierzono m.in. na terenie Szwecji, która podnosi się po ustąpieniu lodowca ok. 10 000 lat temu. Ważniejsze niż podobieństwa są jednak różnice w tej analogii.
Morfologia: typy granic thumb|right|430px|Skorupa ziemska:1. Ocean2. Dno basenu3. Ryft4. Grzbiet śródoceaniczny5. Rów oceaniczny6. Szelf7. Stok kontynentalny8. Skorupa oceaniczna9. Skorupa kontynentalna10. Nieciągłość Mohorovičicia11. Warstwa skał osadowych12. Warstwa bazaltowa13. Warstwa granitowa14. Płaszcz ziemski15. Kierunek wsuwania się płyty oceanicznej pod kontynentalną16.