Również postać Eugeniusza ma wiele autentycznych rysów - przypomina jednego z wicepremierów czasów Cesarstwa, Rouhera, oraz ministra spraw wewnętrznych gen. EspinasseG. Robert, Emil Zola. Ogólne zasady i cechy jego twórczości, Warszawa 1968, Państwowy Instytut Wydawniczy, s.77-78, chociaż, podobnie jak bohaterka Nany, jest raczej syntezą i symbolem wielu różnych osób, niż odwzorowaniem jednej z nich. Mimo tego siódmy tom cyklu nigdy nie zaliczał się do najpopularniejszych części sagi Rougonów.
Utwór, równolegle z drukiem w odcinkach na terenie Francji, ukazywał się w petersburskim miesięczniku Wiestnik JewropyT. Kowzan, Wstęp [w:] Wieczory medańskie, Wrocław 1962, Wydawnictwo im. Ossolińskich, s.XVIII
Recepcja Jego ekscelencja Pan Minister Rougon nie wywołał większego zainteresowania. Jedynie Turgieniew i Mallarmé przekazali autorowi związane z powieścią wyrazy uznania.
Przypisy
Bibliografia H. Suwała, Emil Zola, Wiedza Powszechna, Warszawa 1968
Kategoria:Powieści Émile’a Zoli Kategoria:Powieści z 1876