Bardziej współczesne badania genetyczne wskazały jednak, że nie wszystkie grupy celtyckie miały wspólnych przodków, co sugeruje, że przemieszczanie się ludności nie było konieczne do rozpowszechniania i szerzenia się kultury. Stopień, do którego język celtycki, kultura i genetyka zbiegały się i oddziaływały na siebie w ciągu okresów prehistorycznych pozostaje bardzo niepewny i kontrowersyjny.
Termin „Celt” był używany w okresie klasycznych jako synonim dla słowa „Gal”. Jego angielska forma jest zaświadczona od 1607 roku. W późnym wieku XVII, w swojej pracy Edward Lhuyd zwrócił uwagę na historyczne połączenia pomiędzy ludami mówiącymi po galijsku, brytońsku i gaelicku. Od tego momentu termin ten stosowany był nie tylko w odniesieniu do kontynentalnych Celtów, ale również tych w Brytanii i Irlandii. Później w XVIII wieku zainteresowanie „prymitywizmem” prowadzącym do pojęcia „szlachetny dzikus”, przyniosło falę zainteresowania Celtami i druidyzmem. „Odrodzenie Irlandzkie” nastąpiło po Uchwale o Wyzwoleniu Katolików w 1892 roku jako świadoma próba zademonstrowania tożsamości narodu irlandzkiego, następnie wspólnie z jego odpowiednikami w innych krajach zostało nazwane „Odrodzeniem celtyckim”.