Bolesław Napierała (ur. 19 listopada 1909 w Marten k. Dortmundu, Niemcy, zm. 19 listopada 1976) – polski kolarz szosowy, torowy oraz przełajowy, ścigający się w latach 30. i 40. XX w., dwukrotny mistrz Polski w wyścigu ze startu wspólnego (1935, 1947), a także dwukrotny zwycięzca Tour de Pologne (1937, 1939).
Życiorys Urodził się w Marten k. Dortmundu w Niemczech, w rodzinie polskich imigrantów. Od 9. roku życia krótko mieszkał w Polsce, bowiem po odzyskaniu niepodległości jego rodzice wrócili do ojczyzny. Jednak ze względu na złą sytuację ekonomiczną Napierałowie po kilku latach przenieśli się do Lens w północnej Francji. Tam po raz pierwszy, nieopodal huty szkła, w której odbywał praktykę, obserwował etap Tour de France.
Zafascynował się kolarstwem i w 1927 r. z pomocą swojego sąsiada − luksemburskiego cyklisty Nicolasa Frantza − postanowił spróbować ścigania na szosie. Wrodzony talent i wielka pracowitość sprawiły, że stał się kolarzem wszechstronnym, choć jego słabszą stroną był finisz z peletonu.