Ruch robotniczy na ziemiach polskich – ruch polityczno-społeczny stawiający sobie za cel obronę interesów robotników i ochronę ich praw, działający od ok. połowy XIX wieku do dziś na terenach Polski (pierwotnie pod zaborami), przez pewien czas również na Kresach.
Powstanie ruchu robotniczego w Polsce wiąże się z rozwojem klasy robotniczej uformowanej w wyniku uprzemysłowienia miast ziem polskich. Przed odzyskaniem niepodległości przez Polskę w 1918 roku podejmował także wiele działań niepodległościowych.
Przyczyny Druga połowa XIX wieku to intensywny rozwój społeczeństwa przemysłowego na ziemiach polskich, podówczas pozostających pod zaborami (austriackim, pruskim i rosyjskim). Duże znaczenie mają ziemie Królestwa Polskiego, które były poddane silnej rusyfikacji i rozwojowi ośrodków przemysłowych (np. kalisko-mazowiecki okręg przemysłowy, w tym: sukiennicze i bawełniane manufaktury łódzkie).