prowadził spór o granice starostwa z okoliczną szlachtą i z proboszczem małogoskim, 1639 – zaorał 44 zagony plebańskie położone po lewej stronie drogi prowadzącej z Małogoszcza do Kozłowa. Polecił swym poddanym rozkopać w ośmiu miejscach drogę i zaorać ją. Obszar ten zagrodził żerdziami i zasiał na nim żytotereny te wchodziły pierwotnie w skład starostwa, a dostały się w ręce proboszczów małogoskich w drodze nadań, zdaniem starosty nieprawnych. Sprawa znalazła się przed sądem grodzkim w Chęcinach. Proboszcz małogoski nie odzyskał już zajętych przez starostę zagonów. Starosta Stanisław Lanckoroński zamierzał też zlikwidować istniejący podział MałogoszczaW roku 1342 król Kazimierz Wielki, wynagradzając usługi oddane Kurii Rzymskiej przez plebana małogoskiego Jana z Buska, ofiarował mu południowo-zachodnią część Małogoszcza rozciągającą się pomiędzy drogą lasochowską a kozłowską; od chwili tego nadania proboszczowie małogoscy byli współgospodarzami miasta. Egzekwował nawet wbrew woli proboszcza czynsze od mieszczan, których domy stały na terenie kościelnymw części plebańskiej miasta z poparciem Samuela Lanckorońskiego mieszczanie pobudowali w latach 1624-1638 aż 18 domów.