Bitwa pod Montereau – starcie zbrojne, które miało miejsce 18 lutego 1814 podczas wojny Francji z VI koalicją.
W pobliżu miejscowości Montereau-Fault-Yonne awangarda armii francuskiej Napoleona, dowodzona przez Gérarda, pokonała straż tylną armii austriacko-wirtemberskiej feldmarszałka Schwarzenberga. Klęska straży tylnej, na której czele stał król Wirtembergii Fryderyk I, spowodowała, że armia Schwarzenberga w popłochu wycofała się na wschód.
Wstęp Po pełnej sukcesów sześciodniowej kampanii (10–14 lutego 1814), w której rozbite zostały idące na Paryż wojska sprzymierzonych, Napoleon 15 lutego przerwał działania przeciwko pruskiej armii Blüchera i zwrócił się na południe w stronę Sekwany, którą przekroczyła w okolicy Troyes główna armia austriacka (Armia Czeska) dowodzona przez Schwarzenberga, zagrażając francuskiej stolicy od południowego wschodu. Napoleon skoncentrował 17 lutego swoje siły (około 50 000 żołnierzy) pod Guignes i uderzył od frontu na armię Schwarneberga, pokonując pod Mormant rosyjsko-wirtemberską straż przednią Armii Czeskiej, przy czym niektóre oddziały francuskie, by dotrzeć na miejsce bitwy, musiały w ciągu 36 godzin pokonać odległość około 100 km.