W wieku siedemnastu lat Andriejew zrobił w swoim dzienniku doniosły zapis, znany z opowiadania W. W. Brusianina. Przyszły beletrysta obiecał sobie, że „swoim pisaniem zburzy i moralność, i ustalone ludzkie stosunki, zburzy miłość i religię i zakończy swoje życie wszechzniszczeniem”. thumb|left|200px|Porter L. Andriejewa (Ilja Riepin, 1904) W starszych klasach gimnazjum zaczęły się niezliczone miłosne zauroczenia Andriejewa. Zresztą, słowo „zauroczenia” nie oddaje wyobrażenia o tej fatalnej sile, którą odczuwał on w sobie i wokół siebie od wczesnej młodości do samego ostatniego dnia. Miłości, jak i śmierć, odczuwał subtelnie i przenikliwie, do chorobliwości. „Tak jak dla jednych niezbędne są słowa, dla innych praca lub walka, tak dla mnie niezbędna jest miłość, – notował L. Andriejew w swoim dzienniku. – Jak powietrze, jak jedzenie, jak sen – miłość stanowi niezbędny warunek mojego ludzkiego istnienia”.