w obu kampaniach wojennych pełnił funkcję dowódcy kompanii piechoty. Po zakończeniu wojny został członkiem komisji zajmującej się demarkacją granicy. Do 1941 r. był naczelnikiem oddziału kadr Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Kultury Fizycznej i Sportu. W 1942 r. ponownie zmobilizowano go do armii. Zajmował funkcję I zastępcy oddziału operacyjnego w sztabie 8 dywizji strzeleckiej. W listopadzie tego roku przy przebijaniu się z okrążenia dostał się do niewoli niemieckiej i trafił do obozu jenieckiego pod Rosławiem. Tam podjął kolaborację z Niemcami, wstępując do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej. Został szefem oddziału przygotowania fizycznego w szkole propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Został mianowany majorem ROA. Pod koniec 1944 r. objął funkcję zastępcy szefa oddziału fizycznego przygotowania w sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Jednocześnie był współorganizatorem i przewodniczącym Związku Młodzieży Narodów Rosji. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Monachium. Od 1949 r. był członkiem kierownictwa Związku Walki o Wyzwolenie Narodów Rosji (SBONR). Został też szefem sztabu Związku Bojowników Ruchu Wyzwoleńczego (SWOD). W 1951 r. wyjechał do Wenezueli. W 1952 r.