Inną inspiracją teleekranu mógł być XVIII-wieczny pomysł panoptykonu – więzienia, którego konstrukcja umożliwiałaby więziennym strażnikom obserwowanie więźniów tak, by nie wiedzieli, czy i kiedy są obserwowani.
Znaczenie Teleekrany mogły być alegorią donosicieli w państwach komunistycznych czy, w szerszym znaczeniu, utraty prywatności w systemach totalitarnych. Współcześnie do teleekranów porównuje się m.in. telewizyjny system dozorowy, telewizory sterowane za pomocą komend głosowych, które zbierają dane (zarówno faktyczne komendy, jak i prywatne rozmowy) do analizy na serwery i inne urządzenia umożliwiające podgląd osób prywatnych i zbieranie danych audiowizualnych, a także sam Internet. Lawrence Lessig argumentuje, że fikcyjny teleekran mniej narusza prywatność niż dzisiejszy Internet; podobnie David Brin pisze, że procesu utraty prywatności nie da się zatrzymać, ale można go zrównoważyć kontrolą monitorujących na zasadzie podwójnego teleekranu, gdzie ci, którzy nas monitorują mogą być także monitorowani.