Powstanie warszawskie W stopniu porucznika (później kapitana – od połowy 1944 roku) dowodził 4 kompanią VIII zgrupowania AK „Krybar” na Powiślu, która w pierwszych godzinach powstania atakowała Pałac Namiestnikowski oraz hotel „Bristol”, a następnie przez ponad miesiąc utrzymywała w rękach powstańców kwartał ulic Bednarska, Dobra, Tamka, Solec/Browarna/Furmańska, biorąc m.in. udział w atakach na budynki Uniwersytetu Warszawskiego. 5 września 1944 roku wycofał się do Śródmieścia. Po kapitulacji powstania trafił do niewoli niemieckiej i przebywał w obozie Bergen-Belsen, a następnie Gross Born.
Czasy powojenne Po wojnie podjął pracę w przemyśle włókienniczym i kolejowym. Pracował społecznie w RTS Widzew Łódź w latach 1947−1952 jako Prezes Zarządu, a od 1952 roku, aż do śmierci jako prezes honorowy. Pracował też w Łódzkim Okręgowym Związku Piłki Nożnej.
Pochowany został na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Życie prywatne Żonaty (od października 1939 roku) z Eufemią Malinowską (Pilichowska) ps.