Nominacja (1762) na fiscal del Real y supremo consejo de Castilla (odpowiednik ministra finansów) wprowadziła Campomanesa do polityki reform „oświeconego despotyzmu” i dała mu możliwość wpływu na wewnętrzną politykę Karola III. Campomanes był inspiratorem różnych praw dotyczących ekonomii, polityki społecznej i kościelnej (np. dekretu wydalenia jezuitów z 1767). W tym czasie napisał większość swoich dzieł, zajmując się między innymi wolnym handlem zbożem (Respuesta fiscal sobre abolir la tasa y establecer el comercio de granos, 1764), planami nauczania uniwersyteckiego (Informe, 1775), nadużyć hodowców zwierząt (Respuesta fiscal sobre los privilegios de la Mesta, 1783).
Jego wielostronna działalność, ukierunkowana przede wszystkim na popieranie postępu w rolnictwie oraz rozwoju przemysłu i handlu, uczyniła go jedną z najważniejszych postaci w procesie reformy gospodarki, które rozpoczęło w Hiszpanii panowania Karola III.