J. Safarewicz, Język starogrecki, w: Języki indoeuropejskie, pod red. L. Bednarczuka, PWN, Warszawa 1986, s. 435. Warto zauważyć, że nazwa ormiańskiego Astuac (Bóg) pochodzi od nazwy „gwiazda”, natomiast grecka nazwa błyskawicy (αστραπη) wiąże się z nazwą gwiazdy (αστηρ).. Również akadyjskie ellu oznaczało jasny, błyszczący, od tego słowa pochodzi El, Eloah, Elah, ElohimZdaniem innych el oznaczał siłę (por. Rdz 31, 29). „Von den vielen vorgeschlagenen etymologischen Erklärungen von #el (Pope 16–21) werden wahrscheinlich zwei überleben. Nach der einen ist el von einer Wurzel wl ‘stark sein’ oder ‘Vorrang haben’ abzuleiten, wobei die Form #el mit dem Typus des stativischen Ptz. der schwachen Wurzel übereinstimmt”. F.M. Cross, אֵל, TWAT, t. I, kol. 261.. Przy pomocy ellu przekładano sumeryjskie dingirM. Eliade, Traktat o historii religii, przeł. J. Wierusz-Kowalski, OPUS, Łódź 1993, s. 67.. thumb|200px|Thor, germański bóg grzmotu W religiach politeistycznych wywołujące piorun siły, nabierają cech osobowych i personifikują się w bogu burzy. Grzmot zostaje oddzielony od tych sił i zostaje podporządkowany konkretnemu uranicznemu bóstwu (bóg grzmotu), stając się jednym z jego atrybutów.