thumb|Grób Tadeusza Kotarbińskiego i jego żony Janiny na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (23 lipca 2008) Tadeusz Marian Kotarbiński (ur. 31 marca 1886 w Warszawie, zm. 3 października 1981 tamże) – polski filozof, logik i etyk, czołowy przedstawiciel szkoły lwowsko-warszawskiej, autor koncepcji reizmu, twórca etyki niezależnej oraz koncepcji opiekuna spolegliwego.
Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego (1927–1975), dziekan Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1929–1930), pierwszy rektor Uniwersytetu Łódzkiego (1945–1949), prezes (1946–1966) i członek honorowy Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, członek rzeczywisty (1953) i prezes (1957–1962) Polskiej Akademii Nauk, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1929–1951) i Polskiej Akademii Umiejętności (1946–1951), przewodniczący Towarzystwa Kultury Moralnej (1946), przewodniczący Rady Naukowej Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa (1957–1968), przewodniczący Międzynarodowego Instytutu Filozoficznego (1960–1963), członek honorowy Towarzystwa Naukowego Płockiego.
Członek Towarzystwa Wiedzy Powszechnej (1956), wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1958–1968), Budowniczy Polski Ludowej.