W skrzydle wschodnim znaleziono kilkadziesiąt fragmentów różnobarwnych szkliwionych płytek posadzkowych, fragmenty płytek fryzowych z głębokim reliefem geometrycznym, elementy służek przyściennych oraz żeber sklepiennych. Znaleziska te wskazują, że mimo nieregularnego i stosunkowo skromnego układu przestrzennego reprezentacyjne wnętrza zamku posiadały bogaty wystrój architektoniczny.
Datowanie i rozwój przestrzenny Dzierzgoń zaliczany jest do grupy najstarszych, nieregularnych zamków komturskich, których układ został ukształtowany przez wcześniejsze fortyfikacje. Według Tomasza Torbusa zasadniczy rzut zamku został najprawdopodobniej oparty na przebiegu wałów wcześniejszego pruskiego grodu i wytyczony po 1249 roku.
Niewielkie rozmiary właściwego domu konwentualnego i ograniczenie jego zabudowy przede wszystkim do dwóch skrzydeł odróżniały go od późniejszych regularnych kaszteli krzyżackich. Po wzroście znaczenia zamku na początku XIV wieku, związanym z ustanowieniem Dzierzgonia siedzibą wielkiego szatnego, rozbudowywano przede wszystkim przedzamcza, wzbogacano zewnętrzną dekorację domu konwentualnego, m.in. o ozdobne szczyty, oraz modernizowano sklepienia wnętrz.